Duyğularımız yaşadığımız hadisələrə verdiyimiz məna, bədənimizin reaksiyaları, keçmiş təcrübələrimiz və ətrafımızdakı insanların təsiri ilə formalaşa bilər. Eyni hadisə hər kəsdə eyni hissi yaratmır. Məsələn, görüşə gecikən biri bunu “hər şey korlandı” kimi qiymətləndirib güclü narahatlıq keçirə, başqa biri isə vəziyyəti dəyişmək üçün hansı addımı ata biləcəyinə diqqət yönəldə bilər.
Duyğuları tənzimləmək onları yox etmək və ya həmişə sakit qalmaq deyil. Bu, nə hiss etdiyimizi anlamaq, həmin hissin bizə nə demək istədiyini görmək və ona necə cavab verəcəyimizi seçməkdir. Bəzən bir hadisəyə başqa tərəfdən baxmaq, hissi olduğu kimi qəbul etmək, diqqəti başqa istiqamətə yönəltmək, yaxın birindən dəstək istəmək və ya növbəti addımları planlaşdırmaq kömək edə bilər. Hansı üsulun faydalı olması vəziyyətə və insanın ehtiyacına bağlıdır.
Bəzi düşünmə vərdişləri isə çətin hissləri uzada bilər. Məsələn, eyni narahatlıq doğuran fikirləri təkrar-təkrar düşünmək — ruminasiya — insanı hərəkətə keçməkdənsə problemin içində ilişib qalmağa sövq edə bilər. Ən pis nəticəni əvvəlcədən gözləmək və ya baş verənlərə görə özünü sərt şəkildə günahlandırmaq da gərginliyi artıra bilər.
Məqsəd heç vaxt kədər, qorxu və ya qəzəb hiss etməmək deyil. Bu hissləri tanımaq, onlara yer vermək və vəziyyətə uyğun cavab seçmək zamanla öyrənilə bilən bacarıqlardır.
